Skip to main content

सुखदवेदना..



          सुखदवेदना.........





                      
संध्याकाळ होताच                                       
आठवण तुझी आली मला  ,                                  
  तुझा हसता चेहरा                                                 डोळ्यांसमोर उभा राहिला. 
                                          
 फुलले माझे मन                                               
फुलले माझे हृदय,                                     
 कोण जाणी सूर्यास्था जागी                                          झाला कसा सुर्योदय...

  माहित नव्हते येईल तो दिवस                       
जेव्हा सुख -दुःख आपण घेईल वाटून ,                         हळू हळू आमच्या जीवनात                        
मैत्रीचे मेघ आले दाटून.

        
न सांगता कळलं मला                                          
तू कुठे गेला आहे,                                               
तुझ्या आठवणीत                                       
माझे अश्रू अजूनही रडत आहे.


  आपल्या मैत्रीत किती प्रेम आहे                                   माहित आहे  दोघांना,                                    
तरीही का आपण दोघेही 
 देत नाही कळू एक दुसऱ्यांना?

                                      
 तुझ्या कठोर शब्दात                                        
भरलेलं प्रेम दिसतं मला,                                    
 पाहू शकत नाही मी                                                    कधीही दुःखी तुला.

   जाते दूर तुझ्या जीवनातून                                     
  हात माझा कधी धरू नको,                          
  जिचा हात तुझ्या हातात आहे...        

  तिचा हात कधी सोडू नको.

                                     
आपली मैत्री असताना                                
 तुला फक्त दुःखच मिळणार,                                          दुरूनच पाहून तुला 

मी माझ्या मनाला सांभाळणार.



माझी चिंता तू करू नको                                   
 मी तुझ्या जवळच आहे ,      
 काहीही झालं तरीही_____

तुझ्या मदतीला मी नेहमीच तयार आहे.

                                  
 कसले हे खेळ नशिबाचे?
  तू नसताना तुला पहावेसे वाटते,                                          परंतु समोर येताच   
  तुझ्या पासून दूर पळावेसे वाटते.                               


 हे दिवसही लवकर जात नाही                           
अरे नशीबा! का तू माझा छळ करतो?                    
तुझ्या विरहात इथे                     
कोणतरी दररोज मारतो.

             
तुझ्या प्रेमाच्या समुद्रात मी विरघळून गेले
  मग कसं विसरू शकेल रे  मी तुला?                                 प्रत्येक क्षणी तू नसताना ही 
 असल्याचाच भास होतो रे मला...



अश्रू आता थकून गेले

डोळे झाले सुकलेल्या विहिरी परी,
मृगजळ असल्याचा भास होतो
दिसला मला तू आता क्षितिजा परी.


  प्रत्येक क्षण होऊन राहीला आहेस                                      तू माझ्या जीवनाचा,                       
  आज तुझ्या आठवणीच्या  द्वारे  मिळतं    

    फक्त  एक कारण हसण्याचा                                              

 खरंच रे....
                    

  पडलेल्या ह्या दुष्काळात                               पाऊसासारखाच तू येऊन गेला                                
 परंतु तप्त उन्हाळ्यातही                            
 तुझ्या सुखदवेदनेचा गारवा तसाच राहिला.
                                       
तसाच राहिला......
                                         
तसाच राहिला......



  About poem:-
This poem is about sad heart touching one sided love story of a girl and their friendship....In this poem a girl is expressing  her feelings when she had fallen in love and after taking the decision of going away from that boy so that the boy should not face any problems in his life..The boy is not aware about the reason of going away from his life as she never told or expressed her love......Deep inside the girl is very sad but couldn't express her feelings ...Every single movement ,she miss him...Now she has realised that their friendship might impact the life of boy as he loves another girl..



So she takes hard step of moving away from that boy so that he remain happy ....


Comments

Post a Comment

Kavyamann

Maa

My journey of writing poems have been started when I was studying in class 7th. POEMS always encourages and  inspires me to put forward my views ,opinions, own thoughts and helps me to remain calm and positive in life.For me, POEMS are my best friends because I can share and express anything which is there deep in my heart.My poems r mostly in Marathi,Hindi and English languages....I hope you will surely enjoy my poems ..       So friends! This is my first poem of          life....                                माँ जब जब छाए निराशा के बादल तब तब की हैं तुने खुशियो की बारिश। जब जब सरपे रहा तेरा आँचल पूरी हुई हैं मेरे दिल की हर ख्वाहिश ।।१।। जब जब पलके हुईं मेरी नम तब तब आँखे तेरी भी तो भर आईं थी। अकेली राहों मे जब डर सा लगने लगा था तब साथ मे हर वक़्त मरे तेरी  ही तो परछाई थी।।२।। जिंदगी के सागर मे जब हौसले की नाव डगमगाई ...

आकाश व नदी

 Hello friends ! I have come up with small  poem about true love of river...In this I have inserted my own painting to make it interesting and little unique...I hope you will surely like it .........  नदी म्हणाली...... वर्षानु वर्षे कोंडुनी राहले निर्दयी ह्या मातृभूमित, वाहुनी जावया आहे मजला केला मी निश्चय आत.        सांग  आकाश दादा या भूमिला  सागरावरील  प्रेम माझे,    अस्तित्व  नाही त्याचे विना माझ्या  ना अस्तित्व त्याच्या विना माझे. धैर्य मात्र धरुनी चाल आकाश म्हणाला तू हादरु नको, वाटे मधले पाषाण पाहुनी तू मात्र घबरू नको.  निसर्गातील सौंदर्य तुला  जाळ्यात त्याच्या फसवू शकतो,            खंबीरपणे थांब तू कोणतरी फक्त तुझीच वाट पाहतो. प्रेमाची ज्योत पेटवूनी ठेव आत्महत्येला प्रवृत्त करणारी भूमिच आहे, डोंगरावरून कोसळतानाही तिच भूमी तुला सांभाळणार आहे.                   तुझ्या स्वागत...

मी कोण?

 तुच.. अरे इकडे तिकडे काय बघतो?   अंधारात का  बसला आहे? काही जमत नाही  म्हणून का तू लपला आहे? वेड्या जरा लक्ष टाक  त्या चंद्राकडे, काळोखात ही  सगळ्यांचं लक्ष आहे  फक्त त्याच्याचकडे. पाहिलं? चंद्रातही भरपूर डाग आहे, म्हणून काय त्याने  उजेड देणं थांबवलं आहे? नाही ना ! मग तू का अंधारात बसुन रडतो ? कलेच्या दिव्याचा प्रकाश  सतत  सगळीकडे पसरत असतो.. तो कसा आहे ,ती कशी आहे याचा विचार तू नको  करू, तर मी कसा आहे?  यावर विचार करायला तू कर सुरू. स्वतःला तुच्छ तू  कधीच लेखू नको, उडणाऱ्या या मनाला  स्वतः त असं कोंडून तरी ठेवू नको! पिंजऱ्यात तडफडणाऱ्या पक्षिसारखं झालं तुझं मन , वाऱ्याच्या झोक्याबारोबर  निवांत जा तू पण.. मोठ मोठी वारूळ बनवणारी मुंगिच असते, सां ग बघू... ती काय इवली नसते? आता बस हं खूप झालं रडणं, डोळे पुसून घे  बघू आणि बघ काय असत जगणं. वादळाला ही न घाबरणारा तो पर्वत बन.. कधीही न विझणारी  अखंड ज्योत बन. कधी ही न तुटणारी  ती दोरी बन ,  दोर...