असे मला वाटते

........असे मला वाटते.

वाटतं कधीतरी
अदृश्य मी व्हावे

माझ्या इवल्याश्या दुनियेत
एकटीच मी राहावे

उडणाऱ्या त्या पक्ष्यासारखे
उंच मी उडावे

उडता उडता त्या ढगांशी
खूप गप्पे मारावे

त्या रडणाऱ्या पावसाला
असेच मी पहावे

मग त्याच्यांशी पैज लावून
ढळा ढळा रडावे

कोणाला कधीतरी
डोळेभरून पाहावे

मनातील काटे सगळे
त्याच्या समोर तोडावे

वाटलं कधी तर एकांतात
मुखवटे काढावे

मनातले वादळ कागदावर लिहून
जोरात ते फाडावे

पाण्यावरतील पान बनून
कुठेही दूर वाहावे

लाजाळूचे झाड बनून
स्वतःला स्वतःच सावरावे

पसरलेल्या मोत्यांना
ह्याच हातांनी आवरावे

सूर्याच्या त्या किरणाला
आशेच्या मुठीत धरावे

उजवाडाला पाहून
त्या काळोखाला विसरावे

जीवनातील चक्रव्यूहात
फक्त तुलाच शोधावे

कधीतरी जीवनात
किट्ट काळे पाषाण बनावे

मग त्या वरती चढून
मोठयाने ओरडवे

मागे न वळता
पुढेच चालावे

ढगफुटीचा पाऊस बनून
धो धो कोसळवे

मिठाप्रमाणे समुद्रारात
क्षणात विरघळावे

वाटे मला हे सगळे मी
आयुष्यात माझ्या करावे

Comments

Kavyamann

Maa

My journey of writing poems have been started when I was studying in class 7th. POEMS always encourages and inspires me to put forward my views ,opinions, own thoughts and helps me to remain calm and positive in life.For me, POEMS are my best friends because I can share and express anything which is there deep in my heart.My poems r mostly in Marathi,Hindi and English languages....I hope you will surely enjoy my poems .. So friends! This is my first poem of life.... माँ जब जब छाए निराशा के बादल तब तब की हैं तुने खुशियो की बारिश। जब जब सरपे रहा तेरा आँचल पूरी हुई हैं मेरे दिल की हर ख्वाहिश ।।१।। जब जब पलके हुईं मेरी नम तब तब आँखे तेरी भी तो भर आईं थी। अकेली राहों मे जब डर सा लगने लगा था तब साथ मे हर वक़्त मरे तेरी ही तो परछाई थी।।२।। जिंदगी के सागर मे जब हौसले की नाव डगमगाई ...

आकाश व नदी

Hello friends ! I have come up with small poem about true love of river...In this I have inserted my own painting to make it interesting and little unique...I hope you will surely like it ......... नदी म्हणाली...... वर्षानु वर्षे कोंडुनी राहले निर्दयी ह्या मातृभूमित, वाहुनी जावया आहे मजला केला मी निश्चय आत. सांग आकाश दादा या भूमिला सागरावरील प्रेम माझे, अस्तित्व नाही त्याचे विना माझ्या ना अस्तित्व त्याच्या विना माझे. धैर्य मात्र धरुनी चाल आकाश म्हणाला तू हादरु नको, वाटे मधले पाषाण पाहुनी तू मात्र घबरू नको. निसर्गातील सौंदर्य तुला जाळ्यात त्याच्या फसवू शकतो, खंबीरपणे थांब तू कोणतरी फक्त तुझीच वाट पाहतो. प्रेमाची ज्योत पेटवूनी ठेव आत्महत्येला प्रवृत्त करणारी भूमिच आहे, डोंगरावरून कोसळतानाही तिच भूमी तुला सांभाळणार आहे. तुझ्या स्वागत...

मी कोण?

तुच.. अरे इकडे तिकडे काय बघतो? अंधारात का बसला आहे? काही जमत नाही म्हणून का तू लपला आहे? वेड्या जरा लक्ष टाक त्या चंद्राकडे, काळोखात ही सगळ्यांचं लक्ष आहे फक्त त्याच्याचकडे. पाहिलं? चंद्रातही भरपूर डाग आहे, म्हणून काय त्याने उजेड देणं थांबवलं आहे? नाही ना ! मग तू का अंधारात बसुन रडतो ? कलेच्या दिव्याचा प्रकाश सतत सगळीकडे पसरत असतो.. तो कसा आहे ,ती कशी आहे याचा विचार तू नको करू, तर मी कसा आहे? यावर विचार करायला तू कर सुरू. स्वतःला तुच्छ तू कधीच लेखू नको, उडणाऱ्या या मनाला स्वतः त असं कोंडून तरी ठेवू नको! पिंजऱ्यात तडफडणाऱ्या पक्षिसारखं झालं तुझं मन , वाऱ्याच्या झोक्याबारोबर निवांत जा तू पण.. मोठ मोठी वारूळ बनवणारी मुंगिच असते, सां ग बघू... ती काय इवली नसते? आता बस हं खूप झालं रडणं, डोळे पुसून घे बघू आणि बघ काय असत जगणं. वादळाला ही न घाबरणारा तो पर्वत बन.. कधीही न विझणारी अखंड ज्योत बन. कधी ही न तुटणारी ती दोरी बन , दोर...

Kavyamann

Search This Blog