Skip to main content

टँक्नोवुमन ( Technowomen)




श्वास गेला चूल फुंकून
भरले त्या कौलारात पाणी,
फुंकत फुंकत श्वास संपला
हरवलेही घरातील राणी

कठोर कोरडे हात झाले
दुष्काळ पडला या हातावर,
हाथ ही आता मारू लगले
हेच कोरले आहे काय माझ्या माथ्यावर?

प्रहार केले सुईंनी हातांवर
रक्त प्रवाह झाला रे आता,
दामले हे हात शिवूनी
कोणी प्रकाश होऊन तरी एकडे या आता.

क्षितिजावर दिसला सूर्य
आता जवळच माझ्या तो आला,
तंत्रज्ञान विठ्ठल बनून
दारात माझ्या उभा राहिला.

चांगले दिवस आता आले
वाईट दिवस झोपून गेले,
रडून संपून आता फक्त
हास्य या ओठांवर राहिले


Shiwing machine ची साथ मिळाली
Washing machine ने वेळाला सावरले,
एक बोटाच्या स्पर्शाने
कपडे सगळे न्हाऊन आले

सहन केले  खूप  शोषण
हौसलेल्या  ह्या दैत्यांकडून,
Social sites च्या साहाय्याने
गर्वाची ही त्याची काठी टाकेन मी मोडून

वाटलं तुला की आक्रोश हा
कोंडून राहील माझ्या या ओठांतच?
Blog , youtube ,app च्या साहाय्याने
मांडणार मी साऱ्या ह्या जगातच

हात-डोळे माझे रडत होते
कांदा-भाजी चिरताना,
Chopping machine ने कोरले
हास्य या चेहऱ्यावर रडताना

रगड़ा आता रुसुन बसला
Mixer  च्या आगमनाने,
शारीरिक शक्ती साठवून ठेवली
आधुनिकीकरणाच्या या नावाने

आता नाही हिंडायचे
हातात घेऊन भाजी कपड्यांचे ओझे,
Online shopping वरुण मिळणार बसल्याजागिच
वस्तु असलेल्या मनात माझे

माझ्याबरोबर ती ही झाली
Technowomen वेगात धावते,
पुरुषांबरोबर या समाजात
खांद्याशी खांदा लावून चालते

नाही आता भीती कुणाची
पुरुषांची वा समाजाची,
Technowomen आता बनून
प्रगति करणार पुढच्या पीढिची

ओझे म्हणनार्य ओठना सांगते
ओझे नही मी कुणाच्या खंडयाचे,
कनाभरहि कष्ट न देता तुला
उठावनार में माझेच ओझे

About poem :-
I have wrttwri this poem on the occasion of  women's day.

Before women were left with no option except depending on others esoeciespe men.
But today time has changed,women are not fully depended on others...Due to development in technology, everything has been changed ...We should never forget that women are not a toy or puppet.They too have life ,desires,dreams....Women are not burden but she is one of the pillars of the society..Men and women deserve equal treatment....




Comments

Post a Comment

Kavyamann

Maa

My journey of writing poems have been started when I was studying in class 7th. POEMS always encourages and  inspires me to put forward my views ,opinions, own thoughts and helps me to remain calm and positive in life.For me, POEMS are my best friends because I can share and express anything which is there deep in my heart.My poems r mostly in Marathi,Hindi and English languages....I hope you will surely enjoy my poems ..       So friends! This is my first poem of          life....                                माँ जब जब छाए निराशा के बादल तब तब की हैं तुने खुशियो की बारिश। जब जब सरपे रहा तेरा आँचल पूरी हुई हैं मेरे दिल की हर ख्वाहिश ।।१।। जब जब पलके हुईं मेरी नम तब तब आँखे तेरी भी तो भर आईं थी। अकेली राहों मे जब डर सा लगने लगा था तब साथ मे हर वक़्त मरे तेरी  ही तो परछाई थी।।२।। जिंदगी के सागर मे जब हौसले की नाव डगमगाई ...

आकाश व नदी

 Hello friends ! I have come up with small  poem about true love of river...In this I have inserted my own painting to make it interesting and little unique...I hope you will surely like it .........  नदी म्हणाली...... वर्षानु वर्षे कोंडुनी राहले निर्दयी ह्या मातृभूमित, वाहुनी जावया आहे मजला केला मी निश्चय आत.        सांग  आकाश दादा या भूमिला  सागरावरील  प्रेम माझे,    अस्तित्व  नाही त्याचे विना माझ्या  ना अस्तित्व त्याच्या विना माझे. धैर्य मात्र धरुनी चाल आकाश म्हणाला तू हादरु नको, वाटे मधले पाषाण पाहुनी तू मात्र घबरू नको.  निसर्गातील सौंदर्य तुला  जाळ्यात त्याच्या फसवू शकतो,            खंबीरपणे थांब तू कोणतरी फक्त तुझीच वाट पाहतो. प्रेमाची ज्योत पेटवूनी ठेव आत्महत्येला प्रवृत्त करणारी भूमिच आहे, डोंगरावरून कोसळतानाही तिच भूमी तुला सांभाळणार आहे.                   तुझ्या स्वागत...

मी कोण?

 तुच.. अरे इकडे तिकडे काय बघतो?   अंधारात का  बसला आहे? काही जमत नाही  म्हणून का तू लपला आहे? वेड्या जरा लक्ष टाक  त्या चंद्राकडे, काळोखात ही  सगळ्यांचं लक्ष आहे  फक्त त्याच्याचकडे. पाहिलं? चंद्रातही भरपूर डाग आहे, म्हणून काय त्याने  उजेड देणं थांबवलं आहे? नाही ना ! मग तू का अंधारात बसुन रडतो ? कलेच्या दिव्याचा प्रकाश  सतत  सगळीकडे पसरत असतो.. तो कसा आहे ,ती कशी आहे याचा विचार तू नको  करू, तर मी कसा आहे?  यावर विचार करायला तू कर सुरू. स्वतःला तुच्छ तू  कधीच लेखू नको, उडणाऱ्या या मनाला  स्वतः त असं कोंडून तरी ठेवू नको! पिंजऱ्यात तडफडणाऱ्या पक्षिसारखं झालं तुझं मन , वाऱ्याच्या झोक्याबारोबर  निवांत जा तू पण.. मोठ मोठी वारूळ बनवणारी मुंगिच असते, सां ग बघू... ती काय इवली नसते? आता बस हं खूप झालं रडणं, डोळे पुसून घे  बघू आणि बघ काय असत जगणं. वादळाला ही न घाबरणारा तो पर्वत बन.. कधीही न विझणारी  अखंड ज्योत बन. कधी ही न तुटणारी  ती दोरी बन ,  दोर...